و ما محمدٌ الّا تو که گل نکرده مگر با تو    

ازل خروش تو را در خود  ابد صدای رسایت را  

جهان هرآینه می سوزد اگر که سایه نیندازی

 بگیر بر سر این عالم تو سایه سارعبایت را  

به راه مانده قیامت را سه سال شعب ابیطالب

زمان رسیده که بگذاری درون حادثه پایت را  

بنای کفر  براندازی  به فتح مکه بپردازی

و تا همیشه برافرازی به روی کعبه لوایت را  

هزار لات و هبل از رو هزار بولهب از یک سو

 نشسته اند چه فرعونها که بشکنند عصایت را  

چقدر مثل اباذرها  نشسته دور تو سلمانها 

بلالها   قَرنی هایت  رها نکرده ردایت را  

الا مدینه ی دانایی !  نشسته پشت دریم  امّا

اجازه ای که درون آئیم ، اجازه ای که ولایت را...!

محسن ناصحی